اسپهبد

سلام،حال من خوب است

ملالي نيست جز گم شدن گاه به گاه خيالي دور

که مردم به آن شادماني بي سبب مي گويند...

با اين همه اگر عمري باقي بود

طوري از کنار زندگي مي گذرم

که نه دل کسي در سينه بلرزد

و نه اين دل نا ماندگار بي درمانم...

هضيان مي گويم ! نمي دانم...

نامه ام بايد کوتاه باشد

ساده باشد،بي کنايه و ابهام

پس از نو مي نويسم:

سلام! حال من خوب است

اما تو باور نکن...

---

محرم نوشت  :قیامت بى حسین غوغا ندارد / شفاعت بى حسین معنا ندارد

حسینى باش که در محشر نگویند / چرا پرونده ات امضاء ندارد

عجیب نوشت :عجب حکايتي ست. که ” حسين ” و ” يوسف ” ، هر دو از ” گودال ” و ” چاه ” به آسمان عزت مي رسند!ا

در حصاری از سکوت

می گشایم آغوش پر ز فریادم را

رعد می شوم...

می بارم تمام قنوت خاموش نگاهم را

اشک می شوم...

می نوازم ساز خنیاگر وجودم را

نی می شوم...

و به هر سکوت که می رسم

برانداز می کنم "من" را

که هنوز "من" هستم و

"او" نشده ام...

+دلم آواز می خواهد

کاش می شد پرواز دهم

صدای مرداب شده ی خاموشم را

تا همه عالم بشنوند

"این صفحه ی شکسته" را

بی تو...

وقتی میگویم "من"

منظورم تمام "من ها" یی است

که در "ما" ادغام شده اند

و سرانجام "او" خواهیم شد...

و "او" تنها یک "خدا" ست

" ها " ندارد...

" من " که می گویم يعني قابي

که تمام " من ها" در آن جا می گیرند

" تو " هم یک " من"...

نامت چه بود؟
آدم

فرزند؟
من را نه مادری نه پدری، بنویس اولین یتیم خلقت

محل تولد؟
بهشت پاك

اینك محل سكونت؟
زمین خاك

آن چیست بر گرده نهادی؟
امانت است

قدت؟
روزی چنان بلند كه همسایه خدا،اینك به قدر سایه بختم به روی خاك

اعضاء خانواده؟
حوای خوب و پاك ، قابیل خشمناك ، هابیل زیر خاك

روز تولدت؟
روز جمعه، به گمانم روز عشق

رنگت؟
اینك فقط سیاه ، ز شرم چنان گناه

چشمت؟
رنگی به رنگ بارش باران ، كه ببارد ز آسمان

وزنت ؟
نه آنچنان سبك كه پرم دئر هوای دوست ... نه آ نچنان وزین كه نشینم بر این خاك

جنست ؟
نیمی مرا ز خاك ، نیمی دگر خدا

شغلت ؟
در كار كشت امیدم

شاكی تو ؟
خدا

نام وكیل ؟
آن هم خدا

جرمت؟
یك سیب از درخت وسوسه

تنها همین ؟
همین

!!!!

حكمت؟
تبعید در زمین

همدست در گناه؟
حوای آشنا

ترسیده ای؟
كمی

ز چه؟
كه شوم اسیر خاك

آیا كسی به ملاقاتت آمده؟
بلی

كه؟
گاهی فقط خدا

داری گلایه ای؟
دیگر گلایه نه؟، ولی...

ولی چه ؟
حكمی چنین آن هم یك گناه!!؟

دلتنگ گشته ای ؟
زیاد

برای كه؟
تنها خدا

آورده ای سند؟
بلی

چه ؟
دو قطره اشك

داری تو ضامنی؟
بلی

چه كسی ؟
تنها كسم خدا

در آ خرین دفاع؟

می خوانمش كه چنان اجابت كند دعا!!!!!!!!!

 فقط چند پاراگراف ...

تابستان دارد آخرین بیت های شعر طولانی اش را می

 

خواند اما طعم 

 

پاییز ،روی تن روزها جا باز کرده برای خودش!

 

نفس عمیق لطفا :)

 

سعی میکنم از این همه  طعم و بوی خوشمزه (!)لذت

 

ببرم تا می

 

توانم ... ثانیه به ثانیه ...نمی خواهم خودم را به راحتی

 

از یک قطره این

 

همه لذت خدادادی محروم کنم !

 

پس چند نفس عمیق!:)

 

توی صفحه ام در شبکه ی مجازی (face book)می

 

 نویسم :"امروز روز

 

خوش اقبالی حیرت انگیز من است !"دوستانم like میزنن

 

 به این جمله !

 

کلی خوشحال میشوم چون میبینم که همچنان به خوش

 

 اقبالی حیرت

 

انگیز ،اعتقاد داریم و ایمان !

 

همچنان ...به به !نفس عمیق !:)

 

این روز های خوب ،دلم حسابی خنک است و شاد ...

 

خنک خنک ...!

 

شاد شاد ...خنکی پاییز و شادی بهار را سنجاق میکنم -

 

با دقت -به

 

روزگار احساسم .

 

چه کیفی دارد این نفس عمیق !:)

 

ابرهای آسمان آهسته می گویند :چی میل داری ؟

 

لبخند میزنم :برکت باران لطفا !:)

 

---

قبل از مدتی آپ جدید، نوشت :بابا پاییزتون مبار--------------ک!

امضا = :)

برای خانه ام

ابر می خرم

و برای چشم هایم


باران

باز هم صدای پاییز می آید



خستگی

در برگ های زرد می بارد

و من

فقط رفتن سبز را می بینم

---

پ.ن:پاییزو دوست دارم هنوز....

دوسِت‌ دارم‌...

حتّا وقتی‌ ظهرِ شهریور

تو ضل‌ آفتاب‌ چِش‌ به‌ راه‌ یه‌ کرایه‌کش‌ وایسادم‌

تاکسیای‌ خالی‌ مث‌ بَرق‌ از جلو چشام‌ رَد می‌شن‌ !

حتّا وقتی‌ ذلّه‌اَم‌ از این‌ زمونه‌ی‌ زهرِمار !

از نمک‌ رو زخمای‌ آزگار ،

از این‌ همه‌ چوبه‌ی‌ دار...

حتّا اون‌ دَم‌ که‌ یه‌ عَوَضی‌

از زیرِ لکه‌ی‌ کج‌ کوله‌یی‌ نیگام‌ می‌کنه‌ وُ

خیلی‌ راحِت‌ بِم‌ می‌گه‌:

بایس‌ بی‌خیال‌ این‌ شعرا بشی‌ !

حتّا وقتی‌ دوتا لَندهور ،

یه‌ تیکه‌ کهنه‌ تو دهنم‌ چپوندن‌ دَس‌ پام‌ گرفتن‌ ،

تا با سوت‌ شلّاقی‌ که‌ هوا رُ جِر می‌ده‌ ،

نعره‌ نزنم‌ !

حتّا وقتی‌ زِبری‌ طناب‌ حلقه‌ی‌ دارُ دورِ گردنم‌ حِس‌ می‌کنم‌ ،

حتّا وقتی‌ چهارپایه‌ می‌اُفته‌ وُ

زیرِ پام‌ خالی‌ می‌شه‌ ،

حتّا وقتی‌ نفس‌ قیمتی‌ترین‌ چیزِ دنیاس‌...

بازم‌ تو رُ بیشتر از یه‌ نفس‌ عمیق‌ دوس‌ دارم‌ !

آی‌ ! گربه‌ی‌ اطلس‌ دیوار !

گُربه‌ی‌ پیرِ لَگَد خورده‌ !
-------------------------------------------------------------------------------

پ.ن:نمیدونم نوشته ازخودمه یا .... احتمالا یا....قطعا یا....

ولی خیلی احساس گنده لاتی بهم دست داد کلی باهاش حال کردم ...

وااای حالا یه خنده ی عمیق مسخره انگار که دنیا به فرمون تو میچرخه ....اخیییییییییش خوب بود حتی واسه ی ی لحظه!!!!

عجیب زدم تو خط عشق و عاشقی ولی مثله همیشه خوب بود

يکي بود يکي نبود، اوني که بود تو بودي و اوني که نبود من

بودم !
يکي داشت و يکي نداشت، اوني که داشت تو بودي و اوني که

تو رو نداشت من بودم!

يکي خواست و يکي نخواست، اوني که خواست تو بودي اوني

که بي تو بودن رو نخواست من بودم!

يکي آورد و يکي نياورد، اوني که آورد تو بودي اوني که جز تو به

هيچ کس ايمان نياورد من بودم !

يکي برد و يکي باخت، اوني که برد تو بودي اوني که دل به تو

باخت من بودم!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

 

---

پ .ن:حالا می فهمم که چرا اول قصه ها میگن؛ یکی بود یکی نبود!

یکی بود یکی نبود. این داستان زندگی ماست.

همیشه همین بوده. یکی بود یکی نبود ...

برایم مبهم است که چرا در اذهان شرقی مان با هم بودن و با هم ساختن نمی گنجد؟
و برای بودن یکی، باید دیگری نباشد.

هیچ قصه گویی نیست که داستانش این گونه آغاز شود، که یکی بود، دیگری هم بود ... همه با هم بودند.

و ما اسیر این قصه کهن، برای بودن یکی، یکی را نیست می کنیم.

از دارایی، از آبرو، از هستی. انگار که بودنمان وابسته به نبودن دیگریست.

انگار که هیچ کس نمیداند، جز ما. و هیچ کس نمی فهمد جز ما.

و خلاصه کلام اینکه : آنکس که نمی داند و نمی فهمد، ارزشی ندارد، حتی برای زیستن.

و متاسفانه این هنری است که آن را خوب آموخته ایم.

هنر بودن یکی و نبودن دیگری !!!

مثل همیشه ، ای بابا...

خدایا ممنونت هستم

بابت همه ی اولین های زندگی ام تا امروز

که طعم شان در خاطره هایم مانده

طوری که طعم اولین باران به یاد گل سرخ می ماند

اولین باری که جادوی کلمه را شناختم

حرف زدم

اولین باری که جادوی رنگ هارا شناختم

دیدم

اولین باری که جادوی دوست داشتن را شناختم

مهربان شدم

اولین باری که جادوی صدا را شناختم

شنیدم

اولین باری که جادوی طعم ها را شناختم

چشیدم

و اولین باری که جادوی تو را شناختم

نخواستم بچشم

به خاطر تو

نخواستم بنوشم

بخاطره تو

نخواستم مثل هر روزم باشم

بخاطره تو

عوض شدم

برای اولین بار

و همه ی روزهایم با من عوض شد

و چشم هایم تغییر کرد

و دهانم تغییر کرد

و زبانم تغییر کرد

 ولحظه هایم تغییر کرد

سحرهایم تغییر کردد

و غروب هایم تغییر کرد

با اینکه در اینه به نظر میرسید من هنوز همانم

اما من همان نبودم

ان کوچک همیشگی که جادویی در زندگی اش نیست

نبودم

 

خدایا !

تو را شکر

که میتونم جادوی تورا جشن بگیرم

جادوی مهربانی تو را

که حالا مثل طعم ابنباتی در دهانم  است

دهانی که اگر روزه نبود

این آبنبات را عیدی نمی گرفت